Historie

In 1995 heeft Heerhugowaard de opdracht van het ministerie van VROM gekregen om binnen de Vinex-taakstelling (Vierde Nota Ruimtelijke Ordening Extra) een uitbreiding van 3000 woningen te realiseren.
Hierop heeft de gemeenteraad van Heerhugowaard het zuidelijk gedeelte van Heerhugowaard aangewezen als groeilocatie

Heerhugowaard was tot 1629 een gebied waar de zee vrij spel had. Zandbanken met bijbehorende vegetatie bepaalden het beeld. Na de inpoldering in 1629 is Heerhugowaard-Zuid voor agrarische doeleinden gebruikt.

Bestaande woonhuizen en boerderijen, hoofdzakelijk gesitueerd aan een beeldbepalende historische laan, worden evenals de laan zelf volledig opgenomen in de nieuwe verkavelingstructuur. Het centraal in het plangebied gelegen Carré, dé Stad van de Zon, is een vierkant eiland van zevenhonderd bij zevenhonderd meter dat globaal 1 meter 30 boven het gemiddelde waterpeil van de omringende waterplas ligt.

De ophoging van dit eiland, de uitgraving van de waterplas tot plaatselijk vier meter diep, en het creëren van hoogteverschillen waaronder een groot dijklichaam, is op duurzame wijze gebeurd. Hier is ook geen grond voor aan- of afgevoerd.

Bij zowel het Carré als bij de kleinere eilanden zijn de taluds afgezet met achthoekige keien, basalton genoemd. Inspiratiebron hiervoor zijn de pieren die bij de Noord-Hollandse stranden de Noordzee in steken. In delen van het recreatiegebied is het landschap teruggebracht in de oorspronkelijke staat van vóór de inpoldering.